مع وقف التنفيذ ج1

لم يعد قادراً على التحمل وكل كلمة من كلماتها تنغمس بين ضلوعه لترديه يائساً وبعنف فنهض بحدة وقال:
-أنا كنت فاكرك هتقفى جنبى يا دنيا وتشجعينى أواصل طريقى ..أه صحيح كده الطريق هيطول شويه..بس فى الاخر هنوصل ان شاء الله
نظر إليها فوجدها واجمه صامته فجلس بقربها وأخذ كفها بين راحتيه قائلاً: انا مش عاوزك تيأسى كده ..فاكره لما كنتى بتقوليلى أنا واثقه أنك هتوصل يا فارس أنت جواك عزيمه توصلك المريخ..فاكره؟؟!
أبتسمت بضعف وهى تومأ برأسها وتقول: فاكره

قال مشجعاً: يبقى تقفى جانبى لحد ما نوصل سوا
نظرت إليه بعينين زائغتين وقالت: وانت فاكر ان أهلى هيوافقوا اقعد استناك كل ده لحد ما تجيب مكتب وبعدين تجيب شقه ونفرشها بالمرتب اللى بتاخده من مكتب الاستاذ حمدى

قال باستنكار: وشقه ليه مش أحنا متفقين هنعيش هنا مع ماما..وهى معندهاش مانع ابدا …وهنيجى على نفسنا شويه وممكن اوى نأجر شقه تنفع مكتب مش لازم نشترى يعنى كفايه الايجار وبكده يبقى جمعنا بين الجواز والمكتب فى نفس الوقت
صمتت وطال صمتها فحثها قائلاً: ردى عليا
مطت شفتيها وقالت بضيق: أنا لازم أمشى دلوقتى انا أتأخرت أوى

************************************************
صاحت أمها فى وجهها وهى تقول: مش أنا قلتلك الواد ده هيفضل طول عمره فقرى..انتى اللى صممتى تتخطبى ليه مش عارفه ..وفى الاخر كلامى طلع هو اللى صح وعاوز ياخدك تعيشى معاه عند أمه فى الحاره وتستنى بقى لما يبقى يفتح مكتب

بللت العبرات وجنتيها وقالت بأختناق: كفايه يا ماما كفايه اللى انا فيه كفايه

دخل والدها غرفتها وهو يتسائل بأنزعاج: فى ايه بتزعقوا كده ليه
قصت عليه دنيا ماحدث لفارس فقال: وايه المشكله يابنتى هو لو مكنش وكيل نيابه مينفعش يعنى

قالت من بين دموعها: مش قصدى يا بابا بس انا كنت متعشمه كده كل حاجه راحت
نظر إليها بجديه قائلاً: ازاى يعنى كل حاجه راحت الولد كويس وراجل وبيحبك وعنده عزيمه كويسه وأنا متوقعله مستقبل كويس وبكره تقولى بابا قال ومش لازم يا ستى يعنى المستقبل ده يبقى فى النيابه ……وبعدين أنتى كان لازم تقفى جانبه وتسانديه مش تقعدي تقطمى فيه كده

أمسكت والدتها يدها التى تحمل خاتم الخطبه وحاولت نزع خاتم الخطبه وهى تقول بصياح وغضب:
-أسمعى ..أنتى من بكره ترجعيله شبكته مش عاوزين منه حاجه
قبضت دنيا اصابعها وهى تقول ببكاء:
-لا يا ماما انا بحب فارس ومش هسيبه ..