نوڤيلا بين خوفها وهوسه

– سعيد كان مهم فى حياتنا كلنا يا عائشه … كلنا بس ده قدر ونصيب واختبار كبير من ربنا ولازم نبقا قده

امسكت يد الصغيره وشدت عليها وهى تقول

– كمان ماما سميره دلوقتى محتجالك مبقاش ليها حد غيرك وانت لازم تكونى قد المسؤليه

كانت نظرات الصغيره زائغه غير مستوعبه ولكنها اومأت براسها نعم انحنت تقبل راسها

مع ابتسامه مشجعه رغم ذلك الحزن الساكن عيونها ثم قالت

– هى ماما فين ؟

مسحت الصغيره دموعها وقالت

– فى اوضه ابيه سعيد من ساعه الى حصل

اغمضت ضى عيونها بألم ثم ربتت على كتف الصغيره ثم توجهت الى غرفه سعيد فتحت الباب لتجد السيدة سميره تجلس فى منتصف سريره وحولها كل اغراضه …. صوره وملابسه حتى أحذيته

ظلت تتأملها والدموع تغرق وجهها تحاول استجماع شجاعتها حتى تواجه الامرأه التى فقدت ولدها الان قبل موعد زفافه بشهر واحد … اقتربت ضى منها وجثت بجانب السرير فى صمت مدت يها وأمسكت طرف قميص من قمصانه وهى تقول

– كنت زمان بسمع ان الطيب ملوش مكان فى الدنيا دى وكنت كل ما شوف سعيد أقول الكلام ده كذب ما سعيد موجود لكن دلوقتى ….. دلوقتى اتأكدت فعلا ملهمش مكان

مدت السيدة سميره يدها بصوره لسعيد وكأنها لم تسمعها و قالت

– بصى كان عنده خمس سنين فى الصوره دى كان فرحان اوى يومها علشان ابوه جابلوا بدله الظابط الى كان عايزها

أمسكت ضى الصوره وهى تبتسم ودموعها تغرق وجهها تتامل برائته ابتسامته الطفوليه المحببه التى ظلت معه حتى وهو كبير … لتمد السيدة سميره يدها بصوره أخرى وقالت

– هنا كان يوم ما نجح فى الثانويه .. ساعه ما رجع كان عمال يرقص ويغنى كان فرحان اووى

امسكت ضى الصوره وهى لا تستطيع ايقاف دموعها لتمد لها يدها بصوره اخرى وقالت

– وهنا اول يوم فى الجامعة وهنا ….

لتقف ضى سريعا تحتضنها بقوه وهى تقول

– ارجوكى اهدى ارجوكى …. كده مينفعش متزعليهوش وتتعبيه فى قبره … انا جامبك ومعاكى انا مكانه

ظلت السيدة سميره تبكى و ضى تحتضنها بقوه و هى تقول من وسط شهقاتها

– راح قبل منى يا ضى .. انا اللى نزلته قبره مش هو … انا اللى اخدت عذاه مش هو اللى اخد عذايا .. ابنى راح و انا اللى لسه عايشه … يااااااارب الصبر من عندك يااااارب .. الصبر يارب علشان قلبى ما بقاش مستحمل … صبرنى يارب

كانت ضى تبكى بصوت عالى و هى تحاول ضمها بقوه اكبر حتى تجعلها تصمت و ظلت هكذا حتى هدأت تماما واستسلمت للنوم بعد انهيار كبيرو كلمات كثيره تؤلم القلب و الروح