اسفة انا لا ارفض الطلاق ج1

تطرق ساره مكتب العميد د.سيد ابو هلال
د.سيد:ادخل
ساره:صباح الخير يادكتور
د.سيد:اهلا صباح الخير يادكتوره
ساره:سكرتير حضرتك بلغنى انك كنت عاوزنى
د.سيد:شوفتى القرار اكيد
ساره:ايوه يادكتور بس كنت عايزه
قاطعها د.سيد :منغير ماتكملى يا دكتوره القرار واضح حتى اشعار اخر يعنى بصفه مؤقته انا عارف وجهه نظر الزمله ف القرار ده ايه؟
انتى سنك صغير لكن ف نفس الوقت مافيش دكتوره ف القسم غيرك
دى قوانين مش انا اللى حاططها ولحد مايرجع دكتور ايمن عبد الفتوح من البعثه ومعاه الدكتواره
انا ما ادامنيش غيرك الا اذا دكتور محسن خلص الرساله بتاعته قبلها
يعنى يا عالم
اتمنى ماتكونيش زعلتى من قرارى بس ارجوكى راعى موقفى
ف مصالح لازم تمشى انا عارف ان المسئوليه كبيره عليكى
خاصه وان الدراسه خلاص فاضلها شهر وتنتهى ونبدأ امتحانات لكن انا عارف انك قدها وقدود

ساره: ان شاء الله هكون عند حسن ظنك يا دكتور عن اذنك

تخرج ساره مسرعه من الكليه متحاشيه النظر لاى جهه فهى لم تكن تملك الوقت للقيل والقال وتهانى الزملاء الخلف قلبيه فامها تنتظر ف السياره

الحلقه الثالثه عشر

تركب ساره سيارتها وتشعر امها بان هناك شيئا ما قد حدث ف تلك اللحظات الاخيره
سعاد:مالك يابنتى وشك متغير شكلك مشغوله بحاجه خير حصل ايه غيرك كده؟
ساره: ابدا ياماما سلامتك.بس الطريق زحمه وحاسه ان العربيه فيها حاجه مش متظبطه
سعاد:خلاص عدى على الميكانيكى يشوفها
ساره: يا ماما قلبك ابيض ماتقلقيش روحك يمكن انا بس عشان بقالى كتير ما سوقتش
سعاد:طيب يابنتى ربنا ييسرلك طريقك ويسترها معاكى وامشى على مهلك
ساره:حاضر

وصلو بيت سلمى
فتح ليهم محمد
محمد:اهلا اهلا بالحبايب والقمر اللى كان غايب
على فكره القمر طنط سعاد
يلا اجرى يابت ياساره حطى اللى ف ايدك ده ف المطبخ وقدمى حاجه للضيوف
سعاد:ايه يامحمد مالك يابنى بتكلمها كده ليه انتو زعلانين مع بعض
ساره:لا يا ماما انا لاعاش ولا كان ولا مين ده اصلا اللى يزعلنى
بس ما انتى عارفه محمد بيحب يستخف دمه ويستظرف
محمد:بقولك ايه لا بيستخف ولا بيستظرف الاسلوب ده ماينفعش معايا
ااه الناس مقامات يابنتى انتى نسيتى نفسك ولا ايييييع ااااااااااااااااه ايه ده ماتفتح يا اخى
راسى يااحمد حصل ايه حد عملك حاجه
احمد:تستاهل ولو جبت السيره دى تانى انت حر هفتحلك دماغك واياك اسمعك بتكلم ساره بالطريقه دى تانى انت فاهم ولا لاء
محمد:طيب يا اخى انا بهزر معاها انت تحشر نفسك ليه
احمد:لا بهزار ولا جد
ساره: معلش خلاص يا احمد انا هخليه بعد شويه قفاه يقمر عيش
محمد:ااه استلمتونى واحد دماغى والتانيه قفايه